Imre van @serieuzeboekenverslaving 

Oh man @bookstagram_stankelder , je hebt me helemaal sprakeloos achtergelaten met je boek.. op een hele positieve manier πŸ˜‹ Stan was zo lief om een exemplaar van zijn boek; Project LIE Overleef me dan op te sturen die ik mocht recenseren. Ik heb ook een tekening van één van zijn personages mogen maken, namelijk Nessa van Melancholica! Nogmaals bedankt Stan dat je me hiervoor had gevraagd, want wat een leuk project was dit om aan te werken πŸ™πŸΌ En wat een leuke verassing was het om te zien dat je het boek gesigneerd had, en me in het dankwoord hebt gezet.

 

Wat een heerlijke read was het toch. Ik moest er in het begin een beetje inkomen, maar door de spannende gebeurtenissen werd ik daarna eigenlijk direct in het verhaal gezogen. Je springt veel van het ene naar het andere personage tijdens het lezen, maar dit is totaal niet storend. Veel leuke en interessante personages, en ook erg interessant om te lezen hoe zij in deze “Derde Wereldoorlog” staan en handelen. Er zitten veel twists en turns in, waarbij ik tijdens het lezen af en toe echt even met een open mond zat van verbazing πŸ˜‚


Een echte aanrader voor Dystopian/ Fantasy fans !
Stan, je hebt een hele fijne schrijfstijl waarbij je zo het verhaal in word gezogen! Ik hoop meer van je werk te mogen lezen in de toekomst πŸ€—

Emily Wijnands bij Boekscout

Wat begint als een spannende strijd in de Derde Wereldoorlog, mondt geleidelijk uit in de overkoepelende vraag naar de consequenties van onsterfelijkheid. Zo laat jouw manuscript de lezer niet alleen op het puntje van zijn stoel zitten, maar ook nadenken over existentiële vraagstukken. Dit is een interessante combinatie die je goed vertaald hebt naar het papier door passages vol actie af te wisselen met rustigere passages waarbij de gedachtegang van Juno centraal staat. Hiermee weet je haar relatie met Carly en Lily goed uit te diepen. Middels uiteenlopende emoties en gedetailleerde omschrijvingen neem jij de lezer zo mee naar de onheilspellende wereldoorlog in 2090. Een afwisselende tocht van gestaag wandelen en onuitputtelijk sprinten dat de lezer niet snel zal loslaten na het lezen van de laatste pagina.

Jennifer Wagemans, auteur van De Legendes van Pendar

Vandaag heb ik het 334 A5 dystopische verhaal van Stan Kelder uitgelezen als proeflezer. Het boek is verdeeld in drie delen en volgt voornamelijk Juno Everlove. Het eerste deel vindt plaats over de grote dreiging van de oorlog, het tweede over hoe de oorlog de wereld zwart blakert en het derde over de schade die de oorlog heeft veroorzaakt. Juno's doodnormale leven als midden twintiger wordt op zijn kop gezet wanneer het noodlot toeslaat. Het nieuwe regime, Het Syndicaat, zaait dood en verderf en Juno kan niemand meer vertrouwen. Dan wordt Juno om een onbekende reden uitgekozen en ontvoerd door Het Syndicaat. Zij zijn helaas niets goeds met haar van plan is. Hun geesteszieke ideeën drijven Juno tot wanhoop. Wat maakt haar zo speciaal? Is het haar donkerpaarse bloed of is er meer aan de hand? Welk mysterieus lot wacht haar? Daar trekt Stan Kelder je naadloos in mee. Je wordt namelijk meteen in het verhaal gezogen.

Schrijfstijl
Ik ben echt in tweestrijd. Wanneer je kijkt op alineaniveau, is Stan’s stijl nu nog wat willekeurig. Zijn schrijfstijl is complex, maar wel heel poëtisch en beeldend. De manier waarop hij zijn alinea’s opbouwt, is helaas nog wat hak op de tak. Er is wel veel potentie en met een paar aanpassingen is dit verhaal goed te volgen.

Even een pareltje parafraseren: “Zie deze oorlog niet als een ondergang, maar als een ondergaande zon die weer op zal komen.”

Wanneer je kijkt op hoofdstuk niveau: wauw, wat zit dit goed in elkaar. Je maakt een oorlog in een moderne wereld mee vanuit meerdere personages die aan verschillende kanten staan. Over die oorlog had ik graag nog wat meer achtergrondinformatie gehad, want het maakte me nieuwsgierig. Ook de setting van science-fiction experimenten was heel intrigerend. Naast de incidentele willekeurigheid heeft deze schrijver nog een zwakte: te veel verwijswoorden gebruiken. Gelukkig merk je daar in de definitieve versie van zijn boek niks meer van.

Opbouw
Het eerste gedeelte was verreweg mijn favoriet. Daar lees je veel uit Juno zelf, wat het verhaal juist zo aantrekkelijk maakt. Hoe verder je in het boek komt, hoe minder je van Juno leest helaas. Lena is in het eerste deel ook zeker een interessant personage. Het tweede gedeelte voelde wat traag en leek niet zo relevant te zijn voor de grote verhaallijn. Er worden ook steeds meer personages bijgehaald, wat het af en toe wat verwarrend maakt. Hun perspectief schijnt ook weer een ander licht op dingen en dat maakt het juist interessant. Lena’s waarde neemt helaas steeds meer af zonder dat we minder van haar te zien krijgen. Ze staat als een metafoor voor de nutteloosheid van dingen en dat er te makkelijk met menselijkheid wordt omgegaan, terwijl we dat niet voor lief zouden moeten nemen. Het is alleen jammer dat dat de flow van de spanning breekt.

In het tweede en derde deel maak je kennis met Jennefer, een ambitieuze wetenschapper die zich langzaam verliest in haar werk. Haar persoonlijke ontwikkeling is onwijs gaaf, alleen is het nu nog wat gehaast. Wanneer de schrijver daar meer tijd en ruimte voor maakt, is zij een heel waardevol onderdeel van dit verhaal. Het derde deel wisselt op hoog tempo van snel naar traag, maar blijft constant spannend. Het personage Vinnie had voor mij alleen niet zo gehoeven. 

Mijn favoriete gedeelte is het achtergrondverhaal van Nessa en Gustaaf. Dat is emotioneel, schokkend, science-fiction, fantasy en gewoon heel goed uitgewerkt. Daarom ga ik er nog niet te veel over weggeven! Ook de waarde die Sibyl aan dat verhaal toevoegt is heel interessant.

Conclusie
Dit boek voelt niet echt als fantasy, omdat de fantasy personages meer neer worden gezet als mutanten à la X-men. Daarnaast ligt de nadruk op vreselijke science-fiction experimenten en de derde wereldoorlog. Dat zorgt ook niet voor een fantasierijke sfeer. Ik zou het eerder een dystopische thriller noemen, want het is wel ontzettend spannend, melancholisch en verrassend. De extra laag science-fiction en fantasy is wel leuk, maar dit verhaal zou helaas ook zonder kunnen en dat is ontzettend jammer. Als die twee elementen meer door het hele verhaal heen verwoven waren, had dit verhaal naar het volgende niveau getild kunnen worden, denk ik.

Stan Kelder maakt zeker dapper keuzes in zijn schrijven en die keuzes worden prachtig verweven in zijn lyrische schrijfstijl. Ik had gehoopt dat de fantasywaarde van dit boek tegen het feit dat het ook over oorlog gaat zou afwegen, maar dat was helaas niet zo. Fantasy is toch wel echt mijn genre en ik lees niet zo graag over oorlogen. Als je daar wel een voorliefde voor hebt, voor rebellie en intrige, is dit zeker een aanrader. Dit verhaal zet je echt aan het denken. Alles bij elkaar genomen, zorgt ervoor dat ik dit verhaal 3/5 sterren geef.

Claudia Boon, auteur van Helende bladeren 

Schrijfstijl

De auteur gebruikt mooie zinnen en de schrijfstijl is fijn en duidelijk. Helaas schrijftechnisch wat minder goed, zoals show don't tell, ook veel white room syndroom.

 

Personages

De personages waren interessant en waren allemaal verschillend van elkaar.

 

Verhaallijn

Het verhaal was spannend en interessant. Op het eind waren er wel een aantal gebeurtenissen die ik zeker niet had verwacht, hoewel ik de keuzes best gedurfd vond, voelde het meer als een aparte nasmaak, voor mij was het een beetje teveel (ik wil niet spoilen eigenlijk). Helaas waren ook een aantal plotholes in dit boek en af en toe verwarrend wie we nou volgde in het verhaal.

 

Worldbuilding

Het idee van een derde wereld oorlog vond ik erg interessant alleen jammer dat het niet meer uitgediept werd. Ik had best wel vaak (en vooral buiten) dat ik geen idee had hoe de wereld er nou uit zag. Helaas kan ik het maar 3 sterren geven, als het schrijftechnisch beter was dan had ik het 1 ster meer gegeven. Maar ik denk als er volgende keer proeflezers naar kijken dat het volgende boek van deze auteur zeker weten beter wordt.

Stephanie Paak, mijn proeflezer

Overleef me dan... gaat over het meisje Juno die in een wereld leeft waarin de derde wereldoorlog een feit is, en alleen zij het tij kan keren. Volgens de dictator van het regime waarin ze leeft, is zij de sleutel naar hetgeen hij allang op zoek is. Maar wat is die sleutel? En welke deuren zullen er geopend moeten worden om bij het doel te komen? Ik heb met plezier dit verhaal gelezen! Door de mix van sci-fy/fantasy belandde ik in een wereld waar realiteit en sprookjes samen kwamen in een compleet nieuw verhaalstijl. Ik werd verrast door een paar plottwists die mij aan het eind van het verhaal met gemixte gevoelens achter lieten en het zelfs nog een tijdje in mijn hoofd bleef zitten. Dat is naar mijn mening een goed verhaal!

 

Stan Kelder is een beginnend schrijver met veel potentie. Dit verhaal heeft bewezen dat hij schrijven kan. Maar ook dat hij nog jong is in het vak. Toch nam dit zeker niet het plezier weg in het lezen van het verhaal. Een aanrader!

Paris van @booksandparis_

Wat vind ik ervan? 

Ik vond het ontzettend leuk dat ik gevraagd werd om mee te doen aan de blogtour over dit boek. De cover is zó mooi en ook de flaptekst sprak me aan. Wat ook leuk is, is dat er een aantal tekeningen in het boek zitten!

 

Ook hekserij en geesten kwamen aan bod. Het was een voedingsbodem voor slapeloze nachten en nachtmerries alom…

Juno, pagina 16

 

Er zat snel actie in het boek en dat zorgde ervoor dat ik snel in het verhaal zat. Jammer genoeg kwam er later in het verhaal wel wat verwarring. Op een gegeven moment ging het wel heel snel en gebeurde er te veel tegelijkertijd. Een van de dingen die ik was verwarrend vond waren de perspectieven en de personages. Er werd namelijk wel heel vaak gewisseld, waardoor je de personages niet heel goed leerde kennen. Juno en een paar andere leerde je daarentegen wel heel goed kennen. Vooral in Juno kon ik me goed inleven en ik begreep haar gedachten en daden wel. Dat is erg goed beschreven.

 

Volledig heette het regime: “Het Syndicaat van de Toekomst”.

Lena, pagina 33

 

Maar naarmate het einde naderde kwam de spanning, en duidelijkheid, er weer goed in. Ik vond het een erg slim einde hebben, maar meer zal ik er niet over zeggenπŸ˜‰. De wereld en oorlog vond ik ook erg goed beschreven. De schrijfstijl las ook fijn en het boek las vlot, alleen in het midden – zoals ik al schreef – ging het té vlot. Het boek heeft een leuke verhaallijn en ik heb ontzettend genoten van het lezen van dit boek. Ik geef het boek 3.5 sterren en kan het je aanraden.

Eline van @eline.books 

In het begin van Overleef me dan springt het verhaal soms van hak op de tak, maar naarmate het verhaal vordert verminderd dit en wordt het verhaal ook meer op een chronologische volgorde verteld. Daarnaast zaten er op diverse plaatsen ook nog een aantal spellingsfouten in het verhaal en werd één personage op twee verschillende manieren geschreven. Tevens vond ik het overbodig om personages die één ding zeggen een naam te geven, omdat je anders wel heel veel namen krijgt en Overleef me dan heeft al veel personages. Ook werden spannende scenes met enkele zinnen beschreven, terwijl hier veel meer uit te halen valt en daardoor de spanning er ook meer in blijft. Wat ook op mij overkwam, was dat soms midden in een alinea van perspectief werd gewisseld. Misschien kan in het vervolg hoofdstukken vanuit één perspectief worden verteld of moet er op een andere manier duidelijk worden gemaakt dat er van perspectief wordt gewisseld. Daarnaast werd er ook vanuit een bepaald perspectief verteld, maar in het einde van het verhaal kwam deze personage helemaal niet meer voor, dus eigenlijk kan dit perspectief wel worden weggelaten.

 

Overleef me dan wordt verteld vanuit diverse perspectieven, maar het verhaal draait voornamelijk om Juno. Tijdens de wereldoorlog kan Juno alleen nog haar vriendinnen vertrouwen. Maar dan ontdekt Juno tijdens een verhoor van het Syndicaat dat ze een bijzonder medisch geval is. Juno weet totaal niet wat ze met haar gave kan, en alleen Nessa heeft antwoorden op haar vragen.

 

Overleef me dan is een tof verhaal met een onverwachts einde. Jammer genoeg was de worldbuilding minder, omdat het voor mij soms onduidelijk was waar de scenes in de wereld zich nou afspeelden. Door hier iets meer aandacht aan te geven, kan het verhaal alleen maar beter worden. Desondanks is het geweldig dat Overleef me dan zich in de toekomst afspeelt en dat er gebruik wordt gemaakt van de nieuwste technologieën. Soms is Overleef me dan ietwat voorspelbaar, maar daarnaast weet je niet wie je kunt vertrouwen.